|
چرايي آرزوي عمر صد و بيست ساله در ايران
از دیر باز اقوام مختلف برای تنظیم سال و ماه از حرکت ماه ، زمین و خورشید استفاده کرده اند . ساده ترین روش برای تنضیم ماه و سال ، با رصد کردن ماه حاصل شده است ، زیرا رصد ماه با چشم غیر مسلح و به سادگی توسط افراد عادی هم ممکن بوده و هست . ماه نو با رویت هلال آغاز و با رویت هلال ماه بعد پایان می یابد و سال هم از دوازده ماه تشکیل می گردد .
این روش که به سال و ماه قمری شهرت دارد در کشور های عربی و نیز پاره ای از کشور های آسیائی از جمله کره هنوز هم مبنای سال رسمی و نیز در کلیه ممالک اسلامی مبنای ماه و سال شرعی است .
اشکال سال و ماه قمری ، این بوده و هست که با طبیعت و فصل های مختلف سال هماهنگی ندارد . مثلا" بهار ماه های قمری که ربیع است گاهی با بهار طبیعت همراه است ، مانند سال جاری و گاهی در زمستان و گاهی در تابستان قرار می گیرد ، لذا با سال قمری نمی توان با طبیعت همراه بود و برنامه کشت و زرع را تنظیم کرد .
ایرانیان از معدود اقوامی بوده اند که برای حل این مشکلات و با رصد حرکت زمین و خورشید از چند هزار سال قبل ، ماه و سال را بر اساس تقویم خورشیدی که هماهنگی کاملی با طبیعت داشته و دارد ، تنظیم می کرده اند .این امر از افتخارات ایرانیان است .
در ایران باستان تنظیم برج ها (ماه شمسی ) به سبک امروزی ایران که کاملترین در نوع خود وسازگارترین با طبیعت است و انحراف آن از طبیعت در هر ده هزار سال بیش از سه روز نیست ، نبوده است .
مهم ترین مشکل در تنظیم سال خورشیدی این بوده که یک سال سیصد و شصت و پنج روز (بیست و چهار ساعت کامل ) وشش ساعت و اندی است .
در آن دوره هر برج سی روز منظور ودر مجموع دوازده برج سیصد و شصت روز را در بر می گرفته و برای سازگاری با طبیعت ، در آبان ماه پنج روز تنفس وجود داشته و یا به عبارتی آبان پنج روز طولانی تر بوده است . با احتساب این پنج روز سال سیصد شصت و پنج روز می شده ، باقی مانده شش ساعت و اندی در هرسال ، میزان انحراف از طبیعت بوده که برای جبران آن ، هر صد وبیست سال یک بار ، سال را سیزده برجه می گرفته اند.
سال سیزده برجه ، سال خاصی بو ده که در آن آیین های ویژه برگزار می شده است . برگزاری انواع جشن ها ، بخشش مجرمان ، بذل و بخشش های فراوان و انواع شادمانی ها در این سال انجام و کسی که می توانسته در طول عمر خود حد اقل یک بار این سال را درک کند فرد خوشبختی بوده است . این رمز آرزوی عمر صد و بیست ساله در ایران است که هنوز هم در گفتگو ها مرسوم است .
این نوع تنظیم برج و سال تا زمان جلال الدین ملک شاه سلجوقی در ایران ادامه داشته ، تا اینکه به دستور ایشان ، جمعی از دانشمندان و منجمان از جمله حکیم عمر خیام ، مامور تنظیم تقویمی شدند که کمترین انحراف از طبیعت را داشته باشد و تقویم امروزی که کاملترین و منظم ترین تقویم جهان است ، نتیجه رصد های عالمانه دانشمندان ایرانی در آن دوره است که هنوز هم با همه پیشرفت هائی که در علم نجوم شده است ، مورد احترام و قابل قبول است .
بر اساس این تفویم ، شش برج اوّل سال سی و یک روز و پنج برج سی روز و برج دوازدهم بیست و نه روز که هر چهار سال یک بار سی روز (سال کبیسه ) محاسبه می شود .
طبق این تنظیم عالمانه است که بهار رسمی با بهار طبیعت در هماهنگی کامل قرار می گیرد .زمانی به اهمیت تقویم جلالی خورشیدی ، پی می بریم که آن را با تقویم ممالک صنعتی جهان مقایسه کنیم ، بهار و آغاز سال در زمستان و بی نظمی ماه های سال ، که یکی بیست و هشت روز و دیگری سی و یک روز است ، نشانه تفوق علمی ما در گذشته است . دیر یا زود غربی ها هم باید به تقویم جلالی ما روی آورند .
یک شنبه پنجم فروردین ماه هشتاد وشش
Date: 86/01/05
نظرات شما
|