|
تهاجم و عقب نشيني هاي بيجا
جناب آقای احمدی نژاد در سال های اولیه مسئولیت خود ، مسئولان سابق کشور را در سیاست خارجی اهل مماشات و سازشکاری معرفی و با حرکت به اصطلاح تهاجمی خود ، سیاست های تعامل و گفتگو با جهان را تغییر داد .
ایشان معتقد بود که ما باید با ایجاد سوالات متعدد و حمله به نابرابری ها در عرصه جهانی ، دنیا را به خضوع در مقابل خود وادار کنیم . طرح موضوع هلوکاست و نیز طرح موضوع محو اسرائیل از جمله جلوه های برجسته این سیاست بودند .
هر چند از نظر کارشناسان سیاست خارجی ، در شرایطی که کشور در گیر موضوع مهمی بنام انرژی هسته ای بود ، این سیاست ها غیر قابل توجیه و یا حتی در پاره ای از موارد ، خیانت تلقی گردیده اند ، اما نکته قابل توجه عقب نشینی های سریع خود ایشان در این میانه است .
سوال اساسی این است که اگر قرار بود با این سرعت عقب نشینی کنیم ، چرا تهاجم را آغاز کردیم ؟
یکی از جلوه های بد این عقب نشینی رفتار غیر قابل توجیه آقای رئیس جمهور در سازمان ملل وعدم ترک جلسه در هنگام سخنرانی آقای بوش رئیس جمهور آمریکاست .
در گذشته و در جریان سفر آقای خاتمی به سازمان ملل و بر اساس رایزنی انجام شده قبلی ، آقای خاتمی در هنگام سخنرانی کلینتون جلسه را ترک نکردند و متقابلا" کلینتون هم تا پایان سخنرانی آقای خاتمی ، به سخنان ایشان گوش فرا داد .
در سال جاری آقای احمدی نژاد یکطرفه به آقای بوش احترام کرد و پای سخنان ایشان نشست درحالی که نه تنها بوش زمان سخنرانی آقای احمدی نژاد در جلسه حضور نداشت بلکه تمامی اعضای نمایندگی ایالات متحده جلسه را ترک کرده بودند .
این است نتیجه سیاست های تهاجمی آقای رئیس جمهور ارزشی . اگر قرار بود در سیاست خارجی اینقدر ضعیف و انفعالی برخورد کنید چرا در دو سال اخیر این همه هزینه سنگین را بر ملّت و کشور ایران تحمیل کردید ؟
با انتشار تدریجی اخبار مربوط به سفر آقای رئیس جمهور ، کم کم رمز استقبال از این سردار ملّی !! و جشن و پایکوبی و تعریف و تمجید از موفقیت های سفرایشان به نیویورک روشن می شود .
کاش نمایندگان ملّت در مجلس به این امور اساسی بیشتر می پرداختند .
پنج شنبه دوازدهم مهر هشتاد و شش
Date: 86/07/12
نظرات شما
|