انتخابات اخیر مجلس از جهات مختلفی دارای نكات پراهمیتی است كه باید در جای خودش مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد، اما نكتهای كه در این یادداشت كوتاه مدنظر است تناقض در مواضع غرب نسبت به این انتخابات است:
1- چندی پیش شاهد اظهارنظری از سوی رئیسجمهور آمریكا بودیم كه در یك اقدام موهن اعلام حمایت از اصلاحطلبان در ایران كرده بود. اقدامی كه تبدیل به ابزاری در دست اصولگرایان به منظور حذف اصلاحطلبان شد. این در حالی بود كه از سوی دیگر رسانههای آمریكایی به ویژه بخش فارسی صدای آمریكا در این چند هفته بر طبل تحریم انتخابات میكوبیدند.
با توجه به رفتار این رسانهها و از آنجا كه افزایش میزان مشاركت مردم در انتخابات به نفع اصلاحطلبان نیز بود و شانس آنان را برای كسب تعداد كرسیهای مجلس بالا میبرد، از ابتدا مقصود حمایت بوش از اصلاحطلبان به خوبی قابل فهم بود. این حمایت بهطور قطع شامل فرد یا جریاناتی است كه اعتقادی به نظام جمهوری اسلامی ندارند و اساسا هیچ نقش فعالی در عرصه فعالیت سیاسی در چارچوب این نظام ایفا نمیكنند. همچنین این اطمینان وجود داشت كه بوش و همپیمانان غربی او موفقیت اصلاحطلبان ایران كه هدفی جز تقویت نظام به منظور حل مشكلات مردم را دنبال میكنند، برنمیتابند و ظاهرا آنان از غامض شدن مشكلات عدیده مردم ایران سود خواهند برد.
2- روز گذشته در اقدامی بیسابقه خبرگزاریهای بیبیسی و رویترز از ساعات اولیه برگزاری انتخابات در گزارشهای متعدد از پیروزی قاطع اصولگرایان خبر میدادند. این در حالی است كه در یك انتخابات رقابتی كه هنوز رایگیری پایان نیافته چگونه میتوان نتیجه انتخابات را اینگونه با قطعیت پیشبینی كرد؟ آیا این نحوه خبررسانی آن هم در ساعات اولیه رایگیری جز دلسرد كردن مردم از رفتن به پای صندوقهای رای هدف دیگری را دنبال میكند؟ خاصه آنكه تنها نقطه قوت پیروزی اصلاحطلبان افزایش مشاركت مردمی است. بنابراین از این شیوه رفتارهای متناقض میتوان به خوبی دریافت كه برخلاف القاهای تبلیغاتی مقامها و رسانههای غربی آنها عملا از حاكمیت اصلاحطلبان بر مقدرات ایران راضی نیستند.